Op de website van de H. Johannes XXIII parochie voor de dorpen van de gemeente Beuningen.

Hier vindt u:

Parochieblad

datum: 7-2-2018

Beste mensen,

Het is voor het eerst dat ik me tot u mag richten als nieuw aangewezen pastor voor de parochie Johannes XXIII.
Een heel bijzonder gevoel. Neemt u dat van mij aan. Zeker omdat ik absoluut niet verwacht had dat ik uitgerekend deze benoeming zou krijgen.
Toen ik op kerstavond – op verzoek van pastor Bertus Visschedijk – mocht voorgaan in Ewijk en Winssen, kon ik niet vermoeden (het is ook niet eens bij me opgekomen) dat ik nauwelijks drie dagen later van bisschop Gerard de Korte de vraag zou krijgen of ik bereid was Winssen, Ewijk, Beuningen en Weurt onder mijn hoede te nemen. Het leven zit vol verrassingen...!
Dat blijkt weer eens te meer.

Voor sommigen van u ben ik geen volslagen onbekende – en trouwens, ook het omgekeerde is het geval. Van 1993 tot 1999 was ik pastor in de toen nog zelfstandige parochies van Druten en Puiflijk. In 1999 ben ik ingetreden in de orde der kapucijnen, om deze in 2002 weer te verlaten. In hetzelfde jaar heb ik tevens het priesterambt neergelegd. Geen eenvoudige stap, zoals u begrijpen zult.

Van 2002 tot en met 2009 ben ik – woonachtig in Batenburg, op de benedenverdieping van de voormalige protestantse pastorie – als docent levensbeschouwing verbonden geweest aan het Maas Waalcollege te Wijchen, een baan die ik vanaf 2007 combineerde met een aanstelling als geestelijk verzorger / ziekenhuispastor in Ziekenhuis Rijnstate (Arnhem). In 2009 werd mijn aanstelling in Arnhem uitgebreid (zo goed als full time) en heb ik het onderwijs vaarwel gezegd. Niet dat het laatste me niet goed afging, maar mijn hart lag en ligt toch vooral in het pastoraat.

Inmiddels ben ik alweer bijna elf jaar werkzaam in Rijnstate. Intensief, boeiend en dankbaar werk. Ontmoetingen met patiënten en hun familieleden, begeleiding van zieken en stervenden, levensverhalen die me werden toevertrouwd, het voorgaan in onze zondagsvieringen, het contact met artsen, verpleegkundigen en niet te vergeten onze vrijwilligers (mensen van goud, 75 in getal!) alles bij elkaar kijk ik terug op een heel rijke tijd.
Een tijd ook, zo stel ik vast, die het nodige met me gedaan heeft. Met name de laatste jaren heb ik mogen ervaren dat mijn pastorale hart eigenlijk altijd is blijven kloppen – en dat het verlangen om het priesterschap weer op te nemen langzaam maar zeker terugkwam.
Het bloed kruipt waar het niet gaan kan.

Vijftien jaar na mijn uittrede voelde ik dat ik er klaar voor was om 'terug te keren'. Een jaar geleden heb ik dan ook contact opgenomen met bisschop De Korte en deze mijn verhaal en verlangen voorgelegd. Hij stond open voor mijn vraag, maar meende tevens dat het goed was hier ook rustig de tijd voor te nemen. In gezamenlijk overleg is er toen een ‘traject van terugkeer’ opgezet – met een positief resultaat als gevolg. Op 27 december jongstleden gaf de bisschop te kennen er het volste vertrouwen in te hebben – en vertrouwde me meteen, bij wijze van kerstgeschenk, de parochie Johannes XXIII toe...!

Eind april, begin mei zal ik vermoedelijk de 'officiële' start kunnen maken. Op 24 januari heb ik alvast kennis gemaakt met het parochiebestuur. De ontvangst was allerhartelijkst en het vertrouwen is wederzijds. Ik ben onder de indruk van de kwaliteiten van het bestuur, van dat wat er de laatste jaren bereikt is (zeker waar het zoiets moeilijks als een fusieproces betreft), maar ook van de wijze waarop een klein leger van vrijwilligers in elk van de vier geloofsgemeenschappen de zaak gaande heeft gehouden.
Heel veel respect hiervoor! Dank!

Wat de toekomst brengen gaat, weet niemand van ons. 'God mag het weten...', zeggen we dan. En misschien is dat laatste toch zo gek nog niet. Ik ben ervan overtuigd dat 'vertrouwen' de eerste bouwsteen dient te zijn van het fundament waarop we onze geloofsgemeenschap in de steigers zetten. Vertrouwen in God – maar evenzeer in elkaar. Twee zaken die wat mij betreft onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn.

Iemand vroeg me: 'Wat ga je de eerste tijd in de parochie doen...?'
Tsja, wat ga je doen...? Eerst maar eens even wennen. Kennis maken. Luisteren. Mensen ontmoeten. Dat soort zaken vooral. Maar tegelijkertijd weet ik ook al wat ik niet ga doen – en dat is dingen alleen doen. En wat dat betreft zit het volgens mij in de parochie wel snor.
Is er – mede door de inzet van mijn voorgangers – sprake van een groot en diep geworteld besef dat we SAMEN kerk zijn. Dat we – juist voor een tijd als de onze – een prachtige boodschap hebben, maar dat we die alleen in gezamenlijkheid kunnen uitdragen. In daad en in woord. Inderdaad, in die volgorde.
En dat besef, die overtuiging moeten we koesteren. Laten we dus de komende jaren samen op weg gaan. En met elkaar bouwen aan een hartelijke, gastvrije, open en aanstekelijke geloofsgemeenschap.
U, jij en ik.

Een hartelijke groet en heel graag tot bij gelegenheid!

Ruud Roefs