Op de website van de H. Johannes XXIII parochie voor de dorpen van de gemeente Beuningen.

Hier vindt u:

Parochieblad

datum: 23-10-2018

Vrijwilligers. Denk ze voor de aardigheid eens weg uit onze samenleving. Tal van instellingen, clubs en organisaties zouden het loodje leggen. Of minstens grote problemen hebben om het hoofd boven water te houden.

Hetzelfde geldt voor onze parochie. Voor de parochie als geheel – maar ook voor elke geloofsgemeenschap afzonderlijk. Het is dankzij een klein leger van vrijwilligers dat we 'de zaak nog altijd draaiend weten te houden'. Zonder overdrijven mag je stellen dat het onze vrijwilligers zijn die de hartslag en bloedsomloop van onze geloofsgemeenschap vormen. Het zijn mensen die, vaak onopvallend, doen wat gedaan moet worden – en die dat van harte doen. Niet om 'wat het schuift' (het 'schuift' namelijk niets), maar simpelweg omdat de zaak zelf hen ter harte gaat. De zaak zelf, lees: onze geloofsgemeenschap en de boodschap die zij zo goed mogelijk tracht uit te dragen. Uit de grond van mijn hart – als pastor van de parochie Johannes XXIII ben ik er immers elke dag getuige van – kan ik alleen maar zeggen: dank, heel veel dank daarvoor!

Vergeleken met tal van andere parochies gaat het – en het doet deugd dat vast te kunnen stellen – hier zo slecht nog niet. Op tal van terreinen zijn bevlogen vrijwilligers actief. Op bestuurlijk vlak. Binnen en buiten de kerk. Als koster, lector, acoliet of lid van een koor. Als voorganger in een woord- en communieviering. Als lid van de kerkhofploeg. Als lid van de bouwcommissie. Als ... Vul het verder maar in.

Een zorgelijk gegeven is intussen wel dat het aantal vrijwilligers langzaam maar zeker afneemt. Mensen worden ouder, haken af of vallen weg. De resterende groep doet wat zij kan, maar kan en mag niet verder worden belast. Met andere woorden: we zijn op zoek naar nieuwe mensen. Mensen die mee willen bouwen aan onze geloofsgemeenschap. Uitsluitend, nogmaals, omdat de zaak zelf hen ter harte gaat. Mensen die hun talenten (en die zijn er in soorten en maten) in dienst willen stellen van de gemeenschap waartoe zij krachtens hun doopsel behoren. Ik roep ieder van u nadrukkelijk op de verantwoordelijkheid die dit met zich meebrengt op u te nemen. Hoe? Door regelmatig samen te komen en het geloof te vieren. Door uw geloofsgemeenschap daadwerkelijk te steunen. Door als vrijwilliger ertoe bij te dragen dat wat er nu is doorgang kan vinden. Ook met het oog op hen die na ons komen.

Onlangs vroeg iemand me bij gelegenheid van een doopviering in een van onze vier kerken: 'Pastor, blijft deze kerk wel open...?' Het enige antwoord dat ik geven kon was dit: 'Dat is aan jullie. Aan jullie alleen...'

Geloven is geen vanzelfsprekendheid meer. Meer dan ooit is het een keuze. Een bewuste keuze. Soms tegen de geest van de tijd in. Maar eenmaal gemaakt sta je voor de opdracht en uitdaging deze keuze handen en voeten te geven in het leven van elke dag. Geen eenvoudige opgave, maar … gelukkig sta je daarin niet alleen. Je bent immers lid van een gemeenschap. We doen het samen. U, jij en ik. Ik nodig u / jou uit om mee te doen. Weet dat je welkom bent. Ook als vrijwilliger. Wie durft?

Een hartelijke groet en graag tot ziens,
Pastor Ruud Roefs