Op de website van de H. Johannes XXIII parochie voor de dorpen van de gemeente Beuningen.

Hier vindt u:

Parochieblad

datum: 21-03-2019

Het bestuur van de parochie H. Johannes XXIII heeft besloten dat de laatste viering in de Antonius van Paduakerk te Winssen op zondag 5 januari a.s. plaatsvindt.
Op deze pagina vindt u alle informatie over de geplande sluiting.

Toespraak van pastor Ruud Roefs, uitgesproken bij de bijeenkomst in Winssen op 26 juni 2019

Graag deel ik met u - en ik doe dat hier namens de pastoraatsgroep van onze parochie - enkele gedachten en overwegingen met het oog op de toekomst van onze geloofsgemeenschap - en met dat laatste bedoel ik de parochie als geheel - en niet alleen de Winssense geloofsgemeenschap. Dit verhaal - zoveel moge duidelijk zijn - gaat niet (zozeer) over gebouwen en financiën, het gaat vooral over mensen die samen - soms met vallen en opstaan - een geloofs-gemeenschap willen vormen. Omdat ze geraakt zijn door de persoon en de boodschap van Jezus van Nazareth.

Wellicht is het goed om eerst kort even uiteen te zetten wat dat precies is, de pastoraatsgroep.

In onze parochie kennen we een parochiebestuur, het dagelijks bestuur dat verantwoordelijkheid draagt voor de zakelijke, materiële kant van het parochiegebeuren. Het parochiebestuur runt zogezegd 'het bedrijf'. Het parochiebestuur is verantwoording verschuldigd aan het bisdom, de leden ervan worden door de bisschop benoemd.

Elke geloofsgemeenschap - onze parochie kent er vier: Weurt, Beuningen, Ewijk en Winssen - heeft een eigen contactraad. De contactraad regelt de dagelijkse gang van zaken en houdt voeling met wat er leeft binnen de eigen geloofsgemeenschap. Indien nodig worden bepaalde zaken onder de aandacht van het bestuur gebracht.

Daarnaast kennen we een pastoraatsgroep, bestaande uit de dienstdoende pastores en enkele parochianen. De pastoraatsgroep is verantwoordelijk voor het pastoraal en liturgisch beleid - en zet in die hoedanigheid de lijnen naar de toekomst uit. De pastoraatsgroep staat in contact met de verschillende geloofsgemeenschappen en het parochie-bestuur, dat het voorgenomen beleid faciliteert.

De pastoraatsgroep heeft zich intensief gebogen over de stand van zaken binnen onze parochie - en zij is zich terdege bewust van grote impact van de beoogde sluiting van de Antonius van Paduakerk. Het besluit is, onnodig te zeggen, bijzonder pijnlijk voor alle betrokkenen - voor de geloofsgemeenschap van Winssen en de parochie als geheel. Transparantie en een heldere, eerlijke communicatie zijn in dit verband van levensbelang, al beseft de pastoraatsgroep heel goed dat teleurstelling en pijn onvermijdelijk zijn.

Wat goed moet worden begrepen is dat onze keuze niet (louter) door economische motieven wordt ingegeven, al zal duidelijk zijn dat we - wat onze financiën betreft - niet kunnen en mogen doorgaan op de huidige weg. Dat is eenvoudigweg niet te verantwoorden. Goed rentmeesterschap is - ook op dit terrein - een eerste vereiste.

Belangrijker is echter de overweging dat 'kwantitatieve versnippering' uiteindelijk leidt tot 'kwaliteitsverlies'. Ik bedoel dit: met een ouder en kleiner wordende en dus kwetsbare groep voorgangers en vrijwilligers (die overigens uitstekend werk levert) zijn we op te veel plaatsen met te veel (en vaak dezelfde) dingen bezig. We zijn bovendien vooral bezig met het in stand houden van een kerk die feitelijk niet meer bestaat. Met het nodige heimwee klampen we ons soms nog vast aan de schamele resten van de oude 'volkskerk'. Wat ten koste gaat van tijd, middelen en energie. Tijd, middelen en energie die slechts éénmaal kunnen worden ingezet. Wat dus met beleid dient te gebeuren.

De pastoraatsgroep pleit nadrukkelijk voor een beleid dat gericht is op opbouw en het toekomstbestendig maken van onze gehele parochiegemeenschap. Hiertoe dienen we ons 'terug te trekken' op een beperkt aantal kerkgebouwen / plaatsen van vieren - en tegelijkertijd de in de vier geloofsgemeenschappen aanwezige krachten en kwaliteiten te bundelen. Scholing en vorming van vrijwilligers is hierbij geen luxe, maar noodzaak. Krimp en samenwerking dienen hand in hand te gaan. Het zal sámen zijn of het zal níet zijn. De pastoraatsgroep is er zich van bewust dat dit een proces is dat alleen dan kans van slagen heeft, als tact, wijsheid en geduld de boventoon voeren. Ontmoeting, het samenbrengen van mensen en een gezamenlijke ontplooiing van activiteiten op het vlak van liturgie, diaconie, katechese en gemeenschapsopbouw moeten op den duur bijdragen tot groeiend onderling vertrouwen. Ook hier luidt het devies: transparantie, heldere en eerlijke communicatie.

Hoe nu verder binnen de nieuw ontstane situatie? Hoe bouwen we aan een nieuwe parochie? Een parochie die uitstraling heeft - en daarmee ook toekomstbestendig is?

De pastoraatsgroep pleit voor (een verdere) intensivering van de samenwerking tussen onze vier geloofsgemeenschappen. Nieuwe initiatieven en afspraken zullen per definitie parochie-omvattend zijn.

Enkele voorbeelden: er is inmiddels al sprake van een gezamenlijke doopvoorbereiding van drie avonden waaraan alle doopouders - tot welke geloofsgemeenschap zij ook behoren - verplicht zijn deel te nemen. Mensen hebben echter niet alleen de plicht om zich goed voor te bereiden, zij hebben ook het recht daarop. Als parochie willen we hen daarbij behulpzaam zijn - in de hoop hen iets mee te geven waarop later kan worden voortgebouwd. Door henzelf en door ons. Heel nadrukkelijk pleiten we voor een investering in kwaliteit. De doop - het hoort er nu eenmaal bij... Zo hoor je nog heel vaak zeggen. Als iets niet klopt, is het dat. Wie vandaag de dag zijn kind (nog) laat dopen - dat wil zeggen laat opnemen in de geloofsgemeenschap van de kerk - behoort tot een uiterst kleine minderheid. Ik neem aan dat er doorgaans sprake is van een weloverwogen keuze. Bij het uitklaren en maken van die keuze - én bij het handen en voeten geven aan een vervolg hierop - willen we als parochie behulpzaam zijn.

De voorbereidingen op een gezamenlijke communie- en vormselvoorbereiding zijn inmiddels ook al gestart. De eerste contacten tussen de verschillende werkgroepen zijn hoopgevend. De bereidheid tot samenwerking is duidelijk aanwezig - niet in het minst omdat men in elk van de vier geloofsgemeenschappen de ernst van de situatie inziet. Een nieuw element in de communie- en vormselvoorbereiding - waarvoor wij ons als pastoraatsgroep nadrukkelijk sterk maken - is een (verplicht) traject van voorbereiding voor de ouders wier kinderen de eerste communie doen of het sacrament van het vormsel ontvangen. Ook hier geldt: kwaliteit boven kwantiteit. Op vrijblijvendheid bouw je geen toekomst. Geloven anno 2019 vraagt om een bewuste keuze - én de bereidheid in je geloof te investeren. Als iets voor jou echt de moeite waard is, doe je er ook iets voor. Heb je er iets voor over. Dus niet langer: 'Ik geloof wel, máár...', maar: 'Ik geloof, en dús...' Geloven doe je niet dat ene uurtje in de week. Tussen de ene zondag en de andere gebeurt ook nog iets. Geloven, zo heb ik ooit horen zeggen, is een werk-woord. En dat doe je een leven lang. Of je doet het niet. Een lauwe tussenweg is er niet.

Ontmoeting en verbinding zijn twee begrippen die van fundamenteel belang zijn voor de nieuwe parochie die ons voor ogen staat. Vijf jaar geleden zijn onze vier geloofsgemeenschappen officieel gefuseerd tot de parochie van de Heilige Johannes XXIII. Officieel, dat wil zeggen: op papier. Vier verschillende gemeenschappen - elk met een eigen karakter, want elk met een eigen geschiedenis - worden, onnodig te zeggen, niet zómaar één. Daar is tijd voor nodig. Tijd, geduld en vertrouwen. En dat laatste, zo mogen we vaststellen, groeit. Met name in het afgelopen jaar hebben we grote stappen gezet. Er komt schot in de zaak. Mede door groeiend onderling contact - ik denk hier bijvoorbeeld aan de uitwisseling van koren - waardoor we niet alleen spreken óver elkaar, maar ook en vooral mét elkaar. We delen onze zorgen en onze twijfels - maar ook onze hoop. We leren van elkaar. We vieren met elkaar. We trekken met elkaar op. Om te ontdekken dat we niet tot elkaar zijn veroordeeld, maar aan elkaar zijn geschonken. Of - om het hoog-kerkelijk te zeggen: we zijn broeders en zusters van elkaar. Familie. En als familie laat je elkaar niet vallen. Nooit.
Een ander punt dat van belang is, is het volgende... Mijn verhaal zou de indruk kunnen wekken dat kerk-zijn vooral iets voor 'binnen de muren' is. Een verhaal van liturgie en sacramenten. Een verhaal voor op zondag. Dat is het óók, maar beslist niet alleen. Als kerk zullen we - willen we geloof-waardig overkomen - ons gezicht moeten laten zien. Door het organiseren van bijeenkomsten - niet per se van religieuze aard - die mede beogen mensen (oud en jong) bij elkaar te brengen. Door deelname aan het maatschappelijk-culturele debat. Door daad-werkelijke betrokkenheid bij vergeten groepen mensen - waarbij we heel goed kunnen aansluiten bij reeds bestaande initiatieven. Want waarom zouden we het wiel zelf opnieuw moeten uitvinden? Als parochie zouden we er verder goed aan doen de samenwerking met in het bijzonder de gemeente Beuningen en de protestantse kerk te intensiveren. We kunnen zo veel (meer) voor elkaar betekenen. En met alle verschillen die er zijn - en die er zijn mogen - vinden we elkaar in het verlangen onze samenleving een klein stukje menselijker te maken. Dat is onze gemeenschappelijke opdracht - om niet te zeggen: onze roeping.
Is het jammer dat kerken worden gesloten? Ja.
Is het een ramp? Nee. Niet per se.
Een ramp is het pas als we verzaken aan onze roeping. Aan onze opdracht om het Evangelie van Jezus Christus handen en voeten te geven en zo onze samenleving een menselijk gezicht te geven. Laten we dáár samen voor gaan. Samen. Op een positieve manier. Als een kleine, maar zelfbewuste groep. Met een oud en ijzersterk verhaal. Laten we dáárvoor gaan. In Weurt, in Beuningen, in Ewijk - en in Winssen. Waar en hoe dan ook. Maar - hoe dan ook - altijd samen. Doe en denk dus met ons mee!

We laten elkaar niet los!

Pastor Ruud Roefs